La fouuule!

Κάθε φορά που κάνω εργασία χρειάζομαι ένα κομμάτι να παίζει όλη την ώρα ξανά και ξανά, γιατί με βοηθά να συγκεντώθώ. Αυτές τις μέρες κάνω από τις πιο όμορφες εργασίες μου, για ένα μάθημα λογοτεχνίας. Ο καθηγητής μας άφησε σε μεγάλο βαθμό το ελεύθερο επιλογής θέματος, πράγμα ιδιαίτερα ονειρικό, αν σκεφτείς την κομπλεξική σκόνη που πασπαλίζει σε συχνά χρονικά διαστήματα τους περισσότερους καθηγητές. Πασπαλίζονται σε σημείο που σκέφτομαι πως αν έχουμε έναν κομπλεξικό-ανεπαρκή καθηγητή, αυτός είναι αρνητικά φορτισμένος και μαγνητίζει όσους περισσότερους ανεπαρκείς-κομπλεξικούς μπορεί. Έτσι, αυτοί τρέχουν προς τον πρώτο καθηγητή θετικά φορτισμένοι, καθώς έχουν ενθουσιασμένες εξάψεις για την ευκαιρία που τους έτυχε. Και γίνονται όλοι οι ανεπαρκείς-κομπλεξικοί μια παρεούλα και συ λες σε τι τμηματάρα έχω μπει ρε παιδί μου, και δεν το πιστεύεις, γιατί όσοι μήνες και αν περάσουν, κάποιες σκέψεις ωριμάζουν στο μυαλό μας, και κάποιες προσπαθούνε οι καημένες και δεν. Όποτε σήμερα για την εργασιάρα μου με το καμμένο θέμα, του μη κομπλεξικού και θαυμαστού καθηγητή.. La foule, για αρχή, και όταν κουραστώ να το βάζω πλέι κάθε τρία λεπτά, Εdith Piaf σε πλειλιστ. Και μετά από κανα δίωρο born to die. Σίγουρες συνταγές για συγκέντρωση :)

Του-ρου-του-τού & stereomood

Ο μόνος τρόπος να την παλέψεις χαρούμενα μεταφράζοντας κείμενα για τη διδακτική της Γλώσσας είναι να ακούς αυτό, και να οραματίζεσαι να το παίξετε με την παρέα σου με κιθάρες στην αρχή, μετά φλογέρες, φυσαρμόνικα, βιολί και στο δυνατό όλα μαζί και πάνω από όλα γκάιντα :))))




Μόλις πριν ο μπλόγκερ μου ζήτησε το κινητό μου. Αρνήθηκα γιατί δεν ήξερα αν είχε what's up να μιλάμε φθηνά.
Έτσι χάθηκε το όνειρό μου να φακελωθώ κι εδώ και αναγκαστικά θα παραμείνω ανώνυμη μπλόγκερ. Μένω πίσω, αχ, αχ. Α ρε cosmote τι τραβώ για τα μάτια σου τα δυο.

Για να παρηγορηθώ πήγα στο stereomood και πάτησα happy mood.

Να πηγαίνετε κι εσείς εκεί, είναι καλό.

Πόλη στον κόσμο

Πριν από καμιά δεκαριά μέρες ο Κ. με αιφνιδίασε και με συγκίνησε ιδιαίτερα όταν δίπλα από τα ρακόμελα μου έδειξε κάτι σελίδες από το παλιό μου μπλογκ, σελίδες που του είχα δώσει τυπωμένες πριν δυο χρόνια και είχα γράψει πριν πέντε έξι ή και παραπάνω. Με κάποιες φράσεις υπογραμμισμένες, πιο όμορφες. Ένιωθα πολύ περίεργα. Από τη μια πολύ χαρά που κάτι που είχα γράψει τόσο παλιά και το είχα ξεχάσει το έβλεπα μπροστά μου. Και από την άλλη λύπη που δε γράφω συχνά. Αλλά οι περιπέτειες της ζωής πολλές και οι ανάγκες διαφορετικες.

Το γράψιμο είναι ανάγκη ή επιλογή;
Κάτι άλλο. Σίγουρα πιο συναισθηματικά κείμενα, και πιο ειλικρινή γράφονται όταν δεν ήμαστε καλά. Αυτό νομίζω δε θα πρεπε να ισχύει καθολικά. Γιατί το να είσαι καλά είναι προφανώς καλό, αλλά και λιγότερο δημιουργικό; Αυτό δεν είναι τόσο καλό.
Ταυτόχρονα, στο θεωρητικό πλαίσιο πάντα μιλώντας, δε συνδέω τη γράψιμο με τη γραφή. Περίεργο, αλλά μπορείς να σκέφτεσαι πλήρως μορφωποιημένα γραπτά κείμενα χωρίς να τα καταγράφεις. Τελοσπάντων.

Ποστάρω την διεύθυνση της πόλης στον κόσμο για όσους δεν την γνωρίζουν. Έχει συγκεντρωμένα όλα, ή τουλάχιστον πολλά δρώμενα στη Θεσσαλονίκη, χωρισμένα σε κατηγορίες, πχ Θέατρο, Σινεμά, Εικαστικά, Μουσική. Παντώντας την ημερομηνία που επιθυμείτε στα αριστερά της σελίδας είναι σίγουρο πως θα βρείτε κάτι δωρεάν, ή σχεδόν δωρεάν. Μεγάλο ατού για μένα, πέραν της καταγραφής των τιμών, είναι και οι χάρτες που δείχνουν το πού είναι, ακόμα και τα λεωφορεία λένε πολλές φορές ή παραπεμπτικές ιστοσελίδες και τηλέφωνα. Με λίγα λόγια, είσαι έτοιμος να πας χωρίς σχεδόν καθόλου ψάξιμο.

Locomotion

Little Eva




Kylie Minogne




Κάτι άσχετο που είδα μόλις πόσταρα το ποστ και με σόκαρε. Παίζει να χω μπει στον ανεμόμυλο πάνω αριστερά στο φόντο. Παίζει να είναι ο ίδιος;;; Πρέπει να τσεκάρω φωτογραφίες, αλλά αν είναι ο ίδιος που μπήκαμε και τυχαία τον είχα βάλει και φόντο στο μπλογκ μήνες πριν τι να πω......

Τζιτζίνα :)

Θεσσαλονίκη.
Κατερίνη.
Βερολίνο.
Ποσείδι.
Θεσσαλονίκη, Τρίπολη.
Θεσσαλονίκη, Αθήνα.
Γιάννενα.
Θεσσαλονίκη μου.
Ποσείδι, Θεσσαλονίκη, Ποσείδι, Θεσσαλονίκη, Ποσείδι, Θεσσαλονίκη.
Άμστερνταμ.
Ποσείδι.
Αθήνα.
Ποσείδι, Θεσσαλονίκη, Καλλικράτεια, Θεσσαλονίκη.
Κατερίνη.
Θεσσαλονίκη..

Μισός μου χρόνος, διαδρομές. Πόδια, πόδια, πόδια, πόδια, πόδια, πόδια, πόδια, εισιτήρια.
Λεώ. 5,6,30,31,8,33,2,78Ν και 3,10,14,87,72,19. Πόδια. Κτέλ, άλογο, αεροπλάνο. Αεροδρόμιο, αεροπλάνο. Τρένο. Πόδια, πόδια, πόδια, τραμ. Μετρό και άλλο μετρό και άλλο μετρό. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε αεροδρόμια. 2-3 35λεπτοι καφέδες μηχανάκι. Πόδια, πόδια, πόδια, και λεώ, και φώτα και φανάρι, και φανάρι, και φανάρι. Ποδήλατο. Κάρτες. Μηνιαία, μηνιάια, μηνιαία, εισιτήριο, πρόστιμο, πρόστιμο όχι. Πάσο, κάρτα πολιτισμού. DB 5 Tage, κτελ τυπωμένο, κτελ κίτρινο παλιό, ακριβό κίτρινο, καρότσι σουπερμάρκετ, I amsterdam, ποδήλατο, ΟΑΣΘ πιο ακριβό, ΟΑΣΘ πιο ακριβό, μετ' επιστροφής προασθιακό, προασθιακός ακριβός, Αθήνα βδομάδα φθηνή, τζαμπαντάν ακριβό αεροδρόμιο.

Χάρτες, γρασίδια, Ηοstel, πάτωμα, κυλιόμενες, ανσανσέρ.

Το πιο γαμάτο αίσθημα πως όλα αυτά τα δούλεψες εσύ.
Και φύγαν όλα. Στο χώρο. Στον τόσο απροσδιόριστο χώρο.

Πόσο χαίρομαι που είμαι και πάλι ταπί. Τελείως ταπί. Πόσο χαίρομαι. Έχει απίστευτη απελευθέρωση αυτό το πράγμα. Όχι πως δε ζούσα σχεδόν ταπί και όταν μάζευα τα χρήματα στον κουμπαρά, αλλά τώρα είναι ακόμα πιο όμορφα προκλητικά νομίζω.

Ίσως μαζέψουμε και πάλι για του χρόνου. Άμα δε γίνουμε κατεστραμένη πόλη σερίφη λούκυ-λουκ. Αλλά καθώς δεν ξέρεις ποτέ τι..

Δες τα μάτια μου. Θέλω τζιτζίνα.
Τζιτζίνα και χαμόγελο. Τζιτζίνα, χαμόγελο, καρπούζι και τυρί.

:)

Πάμε καλοκαίρι;

My dear cowboy. My cowboy-friends.
Καλά μας παντώς τύπου ταξιδάκια, με υγεία και καλή διάθεση.


I said, I wanna touch the earth. Wanna break it in my hands. I wanna grow something wild, unruly.

Να είστει όλοι καλά και να περνάτε πανέμορφα.


Είναι απίστευτο πόσα κουνούπια με τσίμπησαν μέχρι να καταφέρω να ποστάρω το βιντεάκι! Νομίζω πρέπει να βγει κανένα παιδικούλι σαν το WALL-E, Εύα, που χει κατσαρίδα, με κουνούπια μπας και τα συμπαθήσω..

Michael Jackson eye-witness (13-1-2011)

Στο Βερολίνο, στο Tiergarden Quelle, υπάρχει αυτή η αφίσα, κολλημένη πρόχειρα με άσπρο σιλοτέιπ στον ξύλινο τοίχο. Έχει ένα σκίσιμο στα αριστερά, που απλά μεγαλώνει το μεγαλείο της.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 13/1/2011, 6 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Θα μπορούσα να σας στείλω στοιχεία της ψηφιακής μου μηχανής για να το εξακριβώσετε.

Καταλαβαίνω την ταραχή σας. Θα σας παρακαλέσω όμως να μετριάσετε το σοκ σας για να στρέψετε το βλέμμα σας στα αριστερά της εικόνας.

Παρατηρείτε το σκούρο γκρι παλτό;

Πρόκειται για το Βασιλιά της Ποπ.

Καθόταν δίπλα μας.
Άφησε το καπέλο του στον καλόγερο του μαγαζιού.

Δεν τραγούδησε.
Δε χόρεψε.

Καθόταν κρύβοντας τα λουστραρισμένα του παπούτσια κάτω από το τραπέζι.
Δεν έλεγε πολλά. Φαινόταν ήρεμος και χαλαρός.

Είμαι σίγουρη πως ήταν αυτός.
Είδα τα δάχτυλά του.
Ήταν τα λεπτά και άσπρα δάχτυλα του Michael Jackson. Αρχικά
πλεγμένα μεταξύ τους, αργότερα πιάσαν τα μαχαιροπίρουνα, τα οποία άφησαν όμως γρήγορα, γιατί το κότσι που παρήγγειλε τρωγόταν με το χέρι.

Τον κοιτούσα σα χαζή. Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Ο Michael Jackson ήταν εκεί.
Νιώσαμε την αύρα του.
Ο βασιλιάς το ποπ ήταν εκεί.

Ήταν ζωντανός.

Όταν ο κος Jackson, (52) αποχώρησε στο τέλος της βραδιάς, είχα μια εκτενή σχετική συζήτηση με ντόπιο Γερμανό που καθόταν στο ίδιο τραπέζι με εμάς και επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος. Ο ίδιος πίστευε πως ο κύριος με το σκούρο γκρι σακάκι δεν ήταν ο αυθεντικός Michael Jackson, αλλά ένας σωσίας του. Μάλιστα, μου εξέθεσε διάφορα στοιχεία που κατά τη γνώμη του πιστοποιούν ότι ο M.J. πέθανε αρκετά χρόνια πριν, νωρίτερα από την ημερομηνία θανάτου που ανακοινώθηκε από τα μέσα το καλοκαίρι του 2009. Πίστευε πως ο θάνατος του Μ.J. τοποθετείται πριν το 2009, αλλά σίγουρα μετά το 2001, χρονιά που εκδίδει το τελευταίο του άλμπουμ, Invincible.
Προσωπικά πιστεύω ότι ο Michael Jackson ζει και είναι ο άντρας που είδαμε. Η είδηση του θανάτου του ήταν ψεύτικη και σκηνοθετημένη λόγω διαφόρων συμφερόντων, της επιθυμίας του να ξεφύγει από τα φώτα της δημοσιότητας, της λαχτάρας του να διδάξει σε εμάς τους ανθρώπους να μην πιστεύουμε στο ταμπλόιντς, και –κακά τα ψέματα- της συνολικής θελκτικότητας που έχει η ιδέα της σκηνοθέτησης του θανάτου σου μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλου του κόσμου.

......................................................................................................
Written by marionettie
@mylifesconfetti.blogspot.com
...........................................

Υ.Γ.: Για να πιστοποιήσουμε και εμείς την παρουσία μας εκεί, αφήσαμε τα λοκάλικα σημάδια μας σ' ένα σουβέρ,

το οποίο τοποθετήσαμε ανάμεσα στα υπόλοιπα σουβέρ που αποδείκνυαν πως και άλλοι άνθρωποι είχαν δει το Μichael Jackson μετά τις 25.6.2009 να γευματίζει στο συγκεκριμένο μέρος, του οποίου είναι γνωστός θαμώνας.

Σας φιλώ.

Keep beLIEving. Η death hoax θα αποκαλυφθεί όταν θεωρήσει ο Βασιλιάς πως ήρθε η κατάλληλη στιγμή.

L.O.V.E.
Χρύσα

Υ.Γ.2: Γιάννη, Έμιλυ, Κωνσταντίνε σας αγαπώ πολύ.

Υ.Γ.3: Αν επιθυμεί η Espresso να επικοινωνήσει μαζί μου, ας στείλει στο marionettie@hotmail.com

'Ακου τις ράγες...

...εκεί ταξιδεύουν οι καρδιές.



How men can see the wisdom in a war...?

Passenger

Η έκρηξη είναι κάτι σαν το πιστολάκι που μου έδειξε η Εύα στην ντουλάπα της. Που πετάει κονφετί και έχει και ανταλακτικά για να τα αλλάξει.
Είναι καταπληκτικό που είναι παιδί, αλλά το φυλάει μέχρι τα καρναβάλια στην ντουλάπα της. Εγώ δε θα μπορούσα. Εννοώ, ήμουν έτοιμη να της πω να το δοκιμάσουμε, αλλά θα τελείωναν όλα τα ανταλακτικά σε πέντε λεπτά και θα κάναμε χάλια το δωμάτιο και δεν κάνει γιατί την προσέχω.
Και έτσι το μοβ κονφετί-πιστολάκι θα μένει καταχωνιασμένο στην ντουλάπα, πάνω από την κουβέρτα για την άνοιξη. Αχ, μοίρα, πικρή.

Αλλά αν το ανοίγαμε και γεμίζαμε το δωμάτιο κονφετί θα τσιρίζαμε λα λα λα λα λαλαλαλααααα. Like Iggy knows..



Y.Γ. Το φόρεμα της φωτό του προφίλ. ΤΟ ΕΧΩ. Το φόρεμα των ονείρων μου, λοκάλια μου. Από βερολινέζικο second-hand. Και είναι το ύφασμά του πολύ χοντρό, και η μυρωδιά του παλιά. Δυο, τρεις, τέσσερεις ευτυχισμένες στιγμές, γιατί μετά τα δάκρυα, οι σοκολάτες, τα μαγικά σεντούκια με τιράντες. Ραντεβού στη λίμνη να φάμε τα σοκολατοανθρωπάκια μας, δαγκωματιά του ταξιδοπάζλ-ονείρου. Χορεύοντας να παγώσουν από τον πάγο οι γαλότσες μας. Εκεί <3.

Πώς κατακτάς μια πλατεία.

Κάθεσαι στο πάτωμά της. Στα πεζουλάκια της. Τα ανεξίτηλα πεζουλάκια της. Είναι ότι έχει να σου δώσει. Η δικιά της θαλπωρή. Η δικιά της ξεκούραση. Γιατί έχει μόνο ένα κάθισμα και απλωσιά.
Ποτέ δεν υπόσχεται. Είναι ένα φλάτ πράγμα χωρίς ίσως ούτε ένα δέντρο.
Και μπορείς και συ να πας χωρίς υπόσχεση.
Να μην κάνεις τίποτα.
Να λικνίζεις το μυαλό σου, ακίνητος. Τέρμα ακίνητος. Γιατί αν είσαι παρατηρητής τρέχουν τόσα γύρω σου που μόνο έτσι θα μπορέσεις να τα πιάσεις. Σα να πατάς ένα πόουζ στον εαυτό σου και οι γύρω τρέχουν, με τα μπαλόνια τους, τις πίτσες και τα κρεμαστά τους. Και χάσου στην εικόνα, γιατί η πλατεία ήταν φλατ πριν, και μετά ξεφύτρωσαν κάθετα προς τα πάνω οι άνθρωποι. Δισδιάστατοι. Με κόκκινα γιλέκα και πολύχρωμα ρούχα, με πρόσωπα και γυαλιά. Χωρίς πράγματα στα χέρια τους, γιατί στην πλατεία είσαι ο πιο προσκαλεσμένος επισκέπτης, με άδεια χέρια.
Μετά βάλε και τον ήχο. Σε παρακαλώ μην πάρεις mp3. Θα χάσεις την πλατεία.
Αφουγκράσου το πιο εύπλαστο βούισμα. Τους εφήβους. Τις πορείες. Τους κράχτες. Τις κιθάρες. Τα μωρά. Βάλτα στη διαπασών. Βάλε τα μωρά και τους κράχτες στη διαπασών. Αυτό θα σε συνεπάρει. Είναι συναυλία. Ζωτικό συνονθύλευμα ανθρώπινων φωνών.
Συν τα σκυλιά. Σε παρακαλώ, μην ξεχάσεις τα σκυλιά.

Μάζεψε παλμούς και δονήσεις. Μάζεψε και ρούφα όσο μπορείς. Μέσα στα πνευμόνια σου, μέσα από τα αφτιά σου. Φούσκωσε τα χέρια σου, πρήξε τη χούφτα σου με ένα μπαλόνι χρυσόσκονη. Ένα μπαλόνι χρυσόσκονη και σκόνη, όπως η πλατεία. Ένα μπαλόνι που καίει τη ζωή.

Σήκω όρθιος. Ίσιωσε το κορμί σου. Κλείσε τα μάτια και νιώσε το μπαλόνι που καίει πάνω στη σάρκα σου. Ανέβα κάπου ψηλά. Και πέτα το. Όπως θέλεις εσύ. Ας το να σκάσει. Πρέπει να σκάσει στο πάτωμα. Σα δυναμίτης. Σα βόμβα σε μόσιον αργή. Για να στο πω πεζά, όπως σπάει μια ατομική βόμβα-μπαλόνι. Σκάσε τη βόμβα και νιώσε το από μέσα σου.
Η πρώτη βόμβα που θα βάψει το πάτωμα. Μπλε το φαντάζομαι αυτή τη στιγμή, αλλά δε σε παίρνω και στο λαιμό μου. Εσύ ξέρεις το δικό σου μπαλόνι.
Η πρώτη βόμβα που θα σκορπίσει ζωή. Η πρώτη βόμβα σε πλατεία που θα σκορπίσει ζωή.

Μετά από αυτό είσαι ελεύθερος. Φύγε. Μπορείς να κάνεις ότι θες.
Τσίριξε και χόρεψε μέσα στη νύχτα.
Πιες.
Τρέξε. Κύλησε τις ρόδες σου. Βάψτες και αυτές άλλο χρώμα και χόρεψε.
Φώναξε πολύ. Κανείς δε θα φωνάξει την αστυνομία. Μη χάσεις την ευκαιρία σου, γιατί η πλατεία είναι σαν ηχείο, γιατί έχει γύρω της τις πολυκατοικίες που την κάνουνε ηχείο.
Κάνε τρέλες. Κοιμήσου.
Φάε πίτσες, φάε παγωτό.
Κάνε έρωτα. Σαν η πλατεία να είναι δάσος.
Γράψε συνθήματα. Κάπνισε.
Άφησε τα σημάδια σου. Όχι τα τσιγάρα. Τα σημάδια σου.
Παίξε κιθάρα. Σπάσε την κιθάρα.

Κάνε ότι θέλεις σου λέω. Φύγε από εδώ.
Φύγε και έλα όποτε θες.
Η πλατεία θα ναι εδώ.